Namibië, deel 1

Al meer dan drie jaar hebben we in onze koelkast in Hilvarenbeek een bakje afgekolfde moedermelk staan. Ik zie iedereen die dit leest al met een gefronst gezicht denken: waarom zou je dat zo lang bewaren? Nou, omdat ik, als overdreven gezondheidsfreak en oermoeder-voeder ooit op het idee ben gekomen dat als de kids waterpokken zouden krijgen het gouden goedje in een bad gegoten zou worden, zodat het herstel van de huid beter zou verlopen tijdens een uitbraak van deze kinderziekte. Maar na al die jaren is er nog nooit een pokje gezien bij de jongens.

Het bakje staat dus nog in diezelfde koelkast en je raadt het al: we waren amper de grens bij Namibië over en Boet kreeg waterpokken. Twee weken later was Fos aan de beurt en bij terugkomst afgelopen week in ons huis in Zuid-Afrika ontdekten we de eerste blaasjes bij Lex. Iemand suggesties wat we met 3 jaar oude gekoelde moedermelk kunnen doen? Niemand? 

Op 31 juli vertrokken we met onze eigen Toyota Cruiser, die we ongezien en met vertrouwen via Facebook hadden gekocht, vanuit Houtbay richting Namibië. De jongens hadden ieder hun eigen organizer met onder andere speelgoed en boeken aan de autostoel hangen, maar uiteindelijk werd tijdens iedere rit de tijd grotendeels gevuld met filmpjes van tractors of Dutchtuber (bedankt Hugo ;)) en liedjes van Gullie. Eigenlijk zou laatstgenoemde wel even een meet & greet kunnen doen met zijn grote fan Boet, aangezien we zijn nummers volop hebben gepromoot in Namibië. Ik kan ze allemaal meezingen en dat zegt wel iets.

Onze eerste stop was in Cederberg, waar we 2 nachten in een safaritent verbleven bij Africamps. De jongens vermaakten zich in de hottub met een prachtig uitzicht, er werd zelf geblende rooibosthee gedronken en de braai werd aangestoken voor het vlees en de groenten die we mee hadden genomen vanuit huis. 

De volgende autorit leidde ons naar de grens met Namibië. Toen we bijna bij de nieuwe locatie waren, stuitten we op bijzondere wegwerkzaamheden. Omdat er in juni een deel van de weg kapot was gegaan door hevige regenval was een rijbaan honderden meters afgesloten en moesten we tien minuten wachten totdat we verder mochten rijden op de andere rijbaan. Om ervoor te zorgen dat er geen tegenliggers kwamen, stonden er geen stoplichten en dergelijke, maar een hek dat werd weggeschoven wanneer we mochten gaan rijden. Aan de laatste auto in de wachtrij werd een lege colafles meegegeven zodat de wegwerkers zeker wisten dat de laatste tegenligger gepasseerd was als de fles werd ingeleverd bij de wegwerkers aan de andere kant. De laatste auto in onze wachtrij stond achter ons en dus kregen ook zij de colafles mee.

In Viooldrif, nog net in Zuid-Afrika, overnachtten we 2 nachten in een glamping familietent bij Dirk en Steph en hun 3-jarige zoon Jaydan. Met enorme enthousiasme runnen zij sinds kort het Frontier River Resort, dat uitkijkt over de Orange River en 6 tenten ter beschikking heeft. Mede door de kennis van Dirk, de kookkunsten van Steph en de gezellige verhalen van Jaydan in het Afrikaans voelden we ons echte gasten en besloten we ze aan het einde van onze vakantie nogmaals te bezoeken.

De grensovergang stelde niet veel voor: een hoop papierwerk en een keer of 3 met zijn allen uit de auto om je gezicht te laten zien aan chagrijnig douanepersoneel. Op onze weg naar Canyon Roadhouse, de volgende overnachtingplaats en de meest favoriete accommodatie van Bram, doorkruisten we de Fish River Canyon: de op een na langste kloof ter wereld en een van de grootste natuurwonderen van Afrika die 160 km lang, maximaal 550 meter diep en tot 26 km breed is. Omdat twee rebelse broers regelmatig hun energie kwijt moeten, besloten we te stoppen bij de door rotsblokken omgeven Ai-Ais Hot Springs en de kids af te laten koelen in het bijbehorende zwembad. 

De dag na aankomst bij de Roadhouse, waar we 2 kamers naast elkaar hadden (een "boys' room" en een "girls' room"), besloten we een self-drive te doen door Garas, het Gondwana Canyon Park naast de accommodatie, met een tussenstop voor een lunch bij een dependance van Canyon Roadhouse. In de paar dagen dat we in Namibië waren hadden we al geleerd dat het bestellen van eten  langer duurt dan het opeten ervan, dus het woord 'creatief' is ons inmiddels op het lijf geschreven. Tijdens het wachten op de lunch (Oh, wat mis ik dan als voedingscoach Zuid-Afrika!) maakten de jongens 'dassievoer'; met een minigolfstick werden langwerpige vruchten die van een Kameeldoornboom waren gevallen open geslagen om de pitten die erin zitten aan de klipdassen in de omgeving te voeren. 

Tijdens de selfdrive spotten we de eerste impala's, springbokken, gnoes en zebra's. Hier kwamen we onder andere voor naar Namibië: wilde dieren zien! De eerste beelden van de prachtige herbivoren in de rotsachtige omgeving van de Fish River Canyon smaakten naar meer, dus de volgende dag stapten we vroeg uit bed voor een 5 uur durende autorit naar de Kalahari Red Dunes, een fantastisch mooie en vernieuwde lodge in de duinen van de Kalahari-woestijn bij het plaatsje Mariental. Een houten vlonderpad leidde ons naar de 2 geboekte suites met uitzicht over de drinkplaatsen van onder andere kudu's en giraffen en naar het zwembad. "About ten, eleven degrees", vertelde de receptionist ons en dus een perfect alternatief voor mijn dagelijkse koude douche. 

De Kalahari is een gebied van ongeveer 900.000km2 en is zeer gevarieerd: naast zandwoestijn (vooral in Namibië) omvat deze ook grote stukken grassige steppe en savanne, wat het aantrekkelijk maakt voor dieren zoals bavianen en stokstaartjes. Om te proberen hiervan een glimp op te vangen en omdat de omgeving verkennen met een open jeep gewoon gaaf is, besloten we een game drive met een gids te doen. In de vroege ochtend, warm aangekleed, Lex in de maxicosi en gaan! Onze ranger, Etosha ("Het park is naar mij vernoemd"), vertelde over de flora en fauna in de omgeving en we maakten foto's van de verschillende soorten antilopen en giraffen die vanuit de jeep goed te zien waren. 

Lex vond de gamedrive toch minder interessant dan dat wij dat vonden, dus in de middag besloot Bram met haar bij de lodge te blijven en ik met de jongens nogmaals op safari te gaan. Samen met een Frans stel en een ander Nederlands gezin klommen we weer in de jeep en na een tijd te hebben gezocht naar dieren parkeerde de ranger zijn terreinwagen op een hoge duin voor een prachtige zonsondergang. Met op de achtergrond een tafel met hapjes en drankjes vermaakten de jongens zich in de enorme zandbak door van de heuvels af te rollen en te springen. Hashtag genieten. Hashtag deel 2 van de vakantie volgt.