Over emoties, een creatieve vlucht en een verloren trolley

Vijf grote koffers, vijf trolleys, vijf stuks handbagage, een maxicosi en een kinderwagen. En wij. Het paste allemaal in de auto naar het vliegveld en zelfs 'Ome Sander' kon er nog bij om ons weg te brengen (waarvoor nogmaals dank!).

Na de standaard discussie over hoe laat we richting Schiphol gaan (racen om het vliegtuig te halen versus te lang kinderen moeten entertainen bij de gate) besloten we voor de gulden middenweg te kiezen. Gelukkig verliep alles soepel en konden we ons op tijd installeren na de meeste bagage gedropt te hebben bij de balie. 

De ongeveer twaalf uur durende vlucht was met enige turbulentie, maar dat kwam niet door het vliegtuig. Om tijdens een dagvlucht naar Kaapstad drie kinderen tevreden te houden is best wat creativiteit nodig. En laten we dat nou net niet hebben. Uiteindelijk resulteerde dat in totaal in een uur kaarten, een half uur kwartetten, een half uur kleuren en acht uur filmpjes kijken. De resterende tijd werd besteed aan slapen, eten of zeuren om eten.

En toen waren we er! Cape Town, ons tweede thuis! Nou ja, bijna thuis. Want er miste een trolley, dus dat moest eerst geregeld worden. Gelukkig bleek de bagage een dag later te komen, dus konden we met een gerust hart naar Terry, onze taxichauffeur die ons al met een Bram-bordje stond op te wachten.

Het huis voelde nog net zoals een half jaar geleden, als een thuis. Ondanks dat het tussentijds verhuurd is geweest via onder andere Airbnb wisten de jongens nog snel het speelgoed te vinden en zich meteen een slaapkamer toe te eigenen. 

En toen begon het wennen. Het enthousiasme van de jongens bij aankomst maakte in de eerste dagen plaats voor boosheid en verveling. Tegenstrijdige gevoelens: zin hebben in het avontuur en tegelijk enorme spanning voor wat er gaat komen. Begrijpelijk natuurlijk. Maar die uitingen van boosheid in de vorm van over grenzen heen gaan was voor ons in deze nieuwe setting ook wennen. Ook het slechte weer werkte hierin niet mee, het is hier een van de koudste en natste winters en daar zijn de huizen niet echt op berekend.

Gelukkig zijn we hier ook om de verbinding met elkaar te houden en zijn we ervan overtuigd dat alle emoties erbij horen en we dit gaan rocken met de kids.

We zijn nu een week in Zuid-Afrika en op het moment van schrijven van dit blog rijden we richting Namibië voor onze vakantie. Zwemmen, olifanten spotten en in de woestijn slapen. That's life.