Namibië, deel 2

De eerste week Namibië was een feit. Nadat we het wildlife in de Kalahari hadden ontdekt, wilden we eigenlijk in eerste instantie nog 2 nachten verblijven in Windhoek, de hoofdstad van het harmonieuze Afrikaanse land. Omdat we van meerdere mensen vernamen dat er niets te doen of te zien was en we deze dagen toch nog niets geboekt hadden, besloten we na een telefoontje met Otjibamba Lodge, de volgende accommodatie, door te rijden richting die locatie. We mochten eerder komen, dus kregen we hierdoor ruimte om verder na te denken over de invulling van de overgebleven twee dagen. De lodge, gelegen bij het plaatsje Otjiwarongo, was een prima tussenstop en vrij simpel. We hadden wederom 2 kamers naast elkaar: een heren- en een damesroom. Super romantisch hoor, deze reis. Gelukkig hierdoor geen last van gesnurk.
Maar goed, leuk bij Otjibamba Lodge was de drinkplaats bij het zwembad, waar onder andere struisvogels rondliepen. Ook kwam iedere dag een oude giraf genaamd Opa, het vakantielievelingsdier (is dat een woord?) van Fos, naar het centraal gelegen punt om te eten en te drinken. Otjiwarongo, het veeteeltstadje in het noordwesten van Namibië, heeft ongeveer 28.000 inwoners en fungeert vooral als tussenstop naar de oostelijke kant van Etosha NP. 

Een aantal kilometers van onze lodge ligt het Cheeta Conservation Fund (CCF), een grootschalig fonds dat zich in meerdere landen in Afrika inzet voor het redden van de cheeta en zijn ecosysteem middels een holistische natuurbeschermingsstrategie. 
Bij het research- en bezoekerscentrum is een aantal cheeta's die (nog) niet uitgezet kan worden in het wild om verschillende redenen en met een jeep mochten we vijf van deze roofdieren van iets dichterbij gaan bekijken. "They remain predators and there is one that we should keep an eye on with a baby", aldus de ranger van het park met een nonchalante toon. Eh, oké. Kan Lex ook in de kofferbak van de jeep?

Na de 2 nachten in Otjiwarongo konden we ook eerder verblijven bij de volgende accommodatie: Callie's Game Lodge in Tsumeb, de belangrijkste toegangspoort tot het noorden van Namibië. Logisch ook dat dat kon, want we bleken de enige gasten te zijn. Ergens ook wel handig, aangezien onze kinders er een nieuwe sport van hadden gemaakt om zo hard mogelijk rond te rennen en te schreeuwen in een restaurant. De receptioniste was een dikkere vrouwelijke Afrikaanse versie van de hotelreceptionist uit Home Alone. 

Omdat we graag groot wild wensten te zien besloten we een dagtrip naar het oosten van Etosha Nationaal Park, 'de parel in de kroon van de Namibische wildparken', te maken. Na een bijna 2 uur durende autorit kwamen we aan bij de poort van Namutoni met een flink gevulde koelbox op de achterbank. Deze hadden we vooraf aan onze vakantie gekocht omdat we wisten dat er soms lange reisafstanden zouden zijn, waarin we geen supermarkt, farm stall of überhaupt iets bewoonbaars tegen zouden komen. Dan is het toch wel handig om een beetje proviand bij ons te hebben, zeker met drie kids die altijd willen eten. Waar zitten die kids dan verstopt met zo'n koelkast ook nog achterin, kun je je afvragen. Onze Toyota Fortuner heeft twee achterbanken, waardoor Lex en Fos met de koelbox achter ons zitten (en met een hoop andere spullen, maar dat terzijde) en Boet een eigen plekje heeft op de achterste bank naast de ingeklapte kinderwagen (en tussen een hoop andere spullen, maar dat terzijde).

Ongeveer in het midden van Etosha NP strekt zich een enorme zoutvlakte uit. Deze 'Etosha Pan' is van oost naar west circa 130 km, van noord naar zuid op het breedste deel 68 km en beslaat in totaal een oppervlakte van 5000 km2. De vlakte is de eindbestemming van het afwateringsgebied van Zuid-Angola en kan in de regentijd deels onder water lopen. In Etosha komen 340 vogel- en 114 zoogdiersoorten voor en omdat het terrein zo droog is, is het niet geschikt voor krokodillen en nijlpaarden.
Vlakbij de poort waar we het park binnen reden spotten we het eerste dier: een olifant. Een olifant! EEN OLIFANT!
Daarna volgde weer een aantal antilopen, gnoes en zebra's en ondanks dat deze dieren toch interessant blijven, werden onze reacties toch minder enthousiast na de 37e springbok of de 24e oryx (Boet hield trouwens een echte dierentelling bij).
Omdat we natuurlijk niet uit de auto konden stappen in verband met de roofdieren die er ook rondlopen, besloten we bij een waterhole, een drinkplaats voor de dieren, in de auto te lunchen. Best een uitdaging: notenpasta op een boterham smeren met een zakmes of op schoot yoghurt met noten in de meegenomen glazen scheppen. Zeker in combinatie met dus de kinderen die altijd willen eten en 'geduld' niet in hun woordenboek hebben staan. En ohja.. waarvan er ook nog eentje moest plassen. Maar hee, creativiteit was ons niet meer nieuw en dus werd de piemel in een lege petfles gehangen. 

In de middag was het tijd voor Lex haar schoonheidsslaapje en bleef zij samen met Bram in onze familyroom (hallo gesnurk!), terwijl Manon met de jongens de private reserve van Callie's Game Lodge ging ontdekken per jeep en met een gids. De locatie biedt een grote diversiteit aan onder andere impala's, gemsbokken en zebra's, maar afgezien van een aantal kudu's en een waterbok zagen we weinig andere dieren. 

Voor de volgende dag hadden we inmiddels een andere accommodatie gevonden op 1 uur rijden van Callie's Game Lodge en gelegen aan de rand van Etosha NP. Mokuti, een naam die natuurlijk voor de jongens geweldig was om net even iets anders uit te spreken, was na een complete verbouwing nog maar een paar maanden geopend. En dat hebben we gezien, want wat is het een prachtig verblijf met veel faciliteiten en mooi interieur. En niet te vergeten het beste ontbijtbuffet van de hele vakantie. Omdat we even wat rust wilden na het vele autorijden en de safari's, zeker voor het grut, kozen we ervoor om twee dagen bij Mokuti te relaxen en weinig te doen. Dat relaxen hebben we erg letterlijk genomen, want na het zien van een foto van de jongens van 'Smniek' op een massagetafel (die op dat moment met het gezin in Thailand was) werd dat ook de middagontspanning van Manon, Boet en Fos. Nooit eerder hadden de jongens een massage gehad (nou ja, ik heb wel eens een poging gedaan een beetje over hun rug te aaien) en ze waren benieuwd wat ze ervan zouden vinden. Het was in ieder geval rustgevend, want ze vielen beiden in slaap en we kregen ze met geen mogelijkheid wakker.

Fris en fruitig op naar de volgende locatie: een accommodatie aan de oostkant van de Etosha Pan. Door hier te komen besloten we weer met een gevulde koelbox helemaal door Etosha te rijden. In totaal 130 km en met alle tussenstops en zijwegen naar drinkplaatsen zouden we er de hele dag over doen om bij Onduri Lodge Farm, gelegen tussen Okaukeujo en Outjo, te komen.
Daarover meer in Namibië, deel 3.