Genieten met Visite

Na de bezoekjes aan een aantal plaatsen in de West-Kaap in de voorjaarsvakantie, begon het dagelijkse leven hier weer: school en werk. En eindelijk zon, want de winter hier was volgens de locals nog nooit zo koud en regenachtig geweest als dit jaar. Met als dieptepunt een flinke storm eind september die leidde tot het wegspoelen van een aantal huizen en restaurants aan de kust en een paar doden in een sloppenwijk hier een half uurtje rijden vandaan. 

De zon ging voor ons nog meer schijnen nadat we gehoord hadden dat de aanvraag voor onze visumverlenging was goedgekeurd. De toeristenvisum is 3 maanden geldig, dus diende deze verlengd te worden. Om deze aanvraag goed te regelen, hadden we Peter ingeschakeld, een Zuid-Afrikaan die deze zaken voor zijn rekening neemt. Met de kids moesten we ons melden bij een beveiligd kantoor voor visumaanvragen in het drukke centrum van Kaapstad. Na het invullen en ondertekenen van een dik pak formulieren, het maken van foto's van onze gezichten en het tellen van gaatjes in stoelen als tijdverdrijf met de jongens stonden we na ongeveer 2 uur weer buiten. Een aantal weken later kregen we de uitslag van de aanvraag en werden we met de hele bubs daarvoor wederom verwacht op dezelfde plek. Dachten we. Want toen alles en iedereen uit de auto geladen was na het vinden van een parkeerplekje, keek Peter ons verbaasd aan en vroeg zich af waarom iedereen erbij was. Hij had blijkbaar alleen onze paspoorten nodig en Bram kon deze na afloop bij Peter ophalen. Oke, documenten afgeven dus en iedereen weer in de auto. Konden de jongens nog gewoon naar school. Later die dag kwam het verlossende bericht dat de aanvraag was goedgekeurd en we dus langer in Zuid-Afrika mogen blijven. Als dat niet het geval was, hadden we toch wel een probleem aangezien we dan eind oktober het land hadden moeten verlaten terwijl de ouders van Bram een week later op bezoek zouden komen.

Dat gebeurde op woensdag 24 oktober. In de avond kwam de vertraagde vlucht vanuit Nederland aan en werden Noud en Angelique op het Kaapse vliegveld door Bram opgehaald. De kinderen lagen al in bed, maar we hadden ze beloofd dat opa en oma ze wakker zouden maken om ze een dikke knuffel te geven. 

Na aankomst in ons huis was het snel weer vertrouwd om bij elkaar te zijn en Noud en Angelique voelden zich gelukkig erg thuis. De jongens bleven de eerste dag thuis van school, zodat ze al een lange dag met opa en oma konden hebben. Om in het dagelijkse ritme te blijven gingen Boet en Fos de overige dagen gewoon naar school.

De ouders van Bram bleven een week bij ons, waarna ze richting Johannesburg vlogen om daar nog een ruime week in de buurt van het Krugerpark te verblijven. De dagen bij ons in huis werden gevuld met aardbeien plukken in Stellenbosch, lekker eten en drinken op een wijnestate met een speeltuin erbij (met Luuk en Nora en de kindjes die een aantal weken op vakantie waren in Zuid-Afrika) en een bezoekje aan het moderne centrum V&A Waterfront. Bram en Noud huurden een dag een Cobra, een kleine sportcabriolet en ik ging met Angelique en Lex keramiek schilderen bij Clay Café om de hoek. In Zuid-Afrika mogen safari's natuurlijk niet ontbreken, dus hadden we een overnachting geboekt bij Botlierskop, een game reserve bij het plaatsje Mosselbaai op ongeveer 5 uur rijden van Houtbay. Tijdens het verblijf daar mochten we 2 keer met de jeep en ranger Brisano ("Noem me maar gewoon B.") mee, in de middag en de volgende ochtend voor het ontbijt. We zagen onder andere olifanten, cheeta's, giraffen, verschillende antilopen, leeuwen en een nijlpaard, maar het hoogtepunt tijdens een van de gamedrives was toch wel een 3 maanden oude neushoorn. Het zien van het rennende grijze hompje resulteerde bij ons in een heleboel 'oooooh's' en 'aaaah's'.

Na een fijn weekje met veel genietmomentjes vlogen de ouders van Bram op woensdag 1 november in de ochtend naar Johannesburg voor het vervolg van hun reis. We hadden die dag om even alles weer even op orde te krijgen (en onszelf, haha), want in de avond werd het volgende bezoek opgehaald van het vliegveld in Kaapstad. Omdat ik graag zelf ons pap, mam en Monique daar op wilde halen en het niet erg verstandig is om daar in het donker als vrouw zijnde alleen heen te rijden, had ik de 74-jarige taxichauffeur Terry ingeschakeld om mee te rijden. Een hele aardige man en ook een beetje sociaal onhandig, want hij begon hij hele verhalen tegen me te vertellen meteen nadat ik mijn ouders en zus had geknuffeld bij het weerzien en ik dus eigenlijk gewoon met hen wilde praten. Daarnaast gaf hij op de terugweg, goed bedoeld, een uitgebreide sightseeing door de wijken van Kaapstad, terwijl ons pap, mam en 'Smniek' gewoon naar huis wilden na de 11 uur durende vlucht.

Maar goed, eindelijk na aankomst in ons huis aan de Valley Road werden Boet en Fos weer wakker gemaakt voor een knuffel. De volgende dag mochten zij wederom thuisblijven van school en gingen we lunchen bij een wijnestate in de buurt. Ook de rest van de week werd weer gevuld met het ondernemen van leuke dingen, zoals een bezoek aan het historische centrum van Kaapstad, de foodmarket Oranjezicht bij Waterfront en een strandje in Bakoven.

Op ongeveer 1 kilometer afstand van ons huis is de sloppenwijk Imizano Yethu, waar helaas steeds meer criminaliteit voorkomt. Met een gids afkomstig uit de township kan deze veilig bezocht worden en dus besloten we dit te doen. Tijdens de rondleiding door de wijk wilden we iets kopen om uit te delen aan de kinderen, dus vroegen we gids Kenny of dat gebruikelijk was. Misschien wat banaantjes? Appels? Ander fruit? Maar Kenny hield ons al een zak lolly's voor, dus gingen we maar overstag. Au, kortsluiting in mijn anti-snoep-hoofd. 

Wanneer wij terug naar Nederland gaan wordt er een complete koffer gevuld met geschilderde keramiek, want ook met ons pap en mam gingen Lex en ik naar Clay Café terwijl Boet en Fos naar school waren. Daarnaast werd gamereserve Botlierskop weer bezocht inclusief een overnachting en 2 safari's. De jongens waren enthousiast toen ze hoorden dat Burger (ja, zo heet hij echt en ja, de grapjes over ham en cheese had hij al eerder gehoord) de jeep ging besturen. Toen we vorig jaar bij Botlierskop verbleven had deze jonge ranger namelijk punten gescoord bij Boet en Fos door lekker ruig met de jeep een steile helling op te  scheuren. Zelfs Lex vond het allemaal wel prima, ondanks dat ze door elkaar werd geschud in haar Maxicosi. Burger zelf leek dit keer minder enthousiast nadat hij wist dat hij onze ranger weer zou zijn. Zou dat misschien te maken hebben met onze jongens die steeds als groupies om hem heen hingen?

Helaas zagen we de cheeta's en olifanten deze keer iets minder goed dan de week ervoor, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het zien van het kleine huppelende neushoorntje. Ohja, en een liefdevol leeuwenkoppeltje die voor onze ogen op 5 meter afstand de liefde bedreef. Twee keer. En na 10 seconden klaar waren. En daarna plofte het mannetje uitgeput neer. Snap ik ook wel, als je dit ongeveer 20 keer op een dag doet. Ik denk ook niet dat het vrouwtje er nog veel plezier aan beleefde, aangezien haar gezicht voor, tijdens en na de enorme vrijpartij in dezelfde mimiek verkeerde.

Na een week bij ons te zijn geweest, keerden ons pap, mam en Monique afgelopen woensdag met een heleboel herinneringen weer naar huis. Na twee fijne en ook intensieve weken voor alle partijen (de jongens verkeerden deze 14 dagen in alle staten van emoties en wij dus ook), was het ook goed om het dagelijkse ritme hier weer op te pakken. Back to school en work. En over 3 weken helaas alweer back to Hilvarenbeek.