Back to school

Vandaag zijn de jongens weer back to school. Hoezo weer TERUG naar school zul je denken: ze zijn toch pas net gestart?
Klopt. Na de reis naar Namibië hebben we nog een rustig weekje thuis gehad, waarna Boet en Fos op 4 september het grote schoolavontuur zijn aangegaan. Maar aangezien de zomervakantie hier in december is en de jongens dus halverwege het schooljaar waren gestart, hadden ze na ruim 2 weken alweer een weekje vrij: de voorjaarsvakantie. Klinkt best gek, in september.

In de week dat we nog thuis waren, waren de kinderen in Hilvarenbeek al begonnen op school. Met juf Anke van groep 4 hadden we afgesproken om even met de klas te videobellen, zodat Boet toch een beetje de verbinding blijft houden met zijn klasgenootjes in Nederland. "Heb je al wilde dieren gezien...?", "Hebben jullie een zwembad bij het huis...?", "Praten ze Nederlands op jouw school...?" "Kijk, wij leren dit nu..." Erg leuk om even contact te hebben gehad en dat juf Anke dat ook mogelijk maakte.

Eind juli waren we al een keer gaan kijken bij The Bay Academy, een Montessorischool op ongeveer 1,5 kilometer van ons huis. Een fantastische en kleinschalige plek met paarden en kippen en waar de kinderen gewoon kind mogen zijn (lees: een Walhalla voor Fos omdat hij daar de hele dag op blote voeten mag lopen). We maakten kennis met de Engelstalige juffen en mochten de klaslokalen van de jongens bezichtigen. We hadden er meteen een heel goed gevoel bij en wisten dat onze mannen het hier, na een logische wenperiode, geweldig zouden vinden. Many thanks to Arjan en Bregje, de fijne beheerders van ons huis als wij niet in Zuid-Afrika zijn, die ervoor hadden gezorgd dat Boet en Fos ingeschreven konden worden op deze basisschool in Houtbay.

Op 4 september was het dan zover: rond 7.45 uur stapten 4 zenuwachtige personen plus Lex de auto in om naar school te rijden. Na wat informatie te hebben gekregen van school hadden we voor Boet en Fos allebei hun rugzak gevuld met wat fruit, water en extra kleding. Een lunchtrommel was niet nodig, aangezien op de Academy tussen de middag een gezonde (hoera!) warme (hoera!) maaltijd werd geserveerd voor de kinderen. 
Arjan en Bregje hadden ons al van de nodige informatie voorzien, waardoor we wisten dat ondanks dat de school om 8.30 uur zou starten, de kinderen al vóór 8 uur aanwezig mochten zijn om nog even te spelen. Bij aankomst werden we verwelkomd door de 9-jarige Kate en 8-jarige Julius, de kinderen van Arjan en Bregje. Kate liet ons groep 5 zien, waar Boet zijn eerste klasgenootjes en juf Kate zag. We liepen naar Fos zijn klas, de pre-primary school, aan de overkant van de schoolplein en troffen juffen Sam en Chelsea. 
Voorafgaand aan deze eerste schooldag hadden we met de jongens afgesproken dat als er iets zou zijn, de juffen ons altijd konden bellen. Ze wisten dat iedereen Engels zou praten en dat spannende dingen ook erg leuk kunnen zijn. Met dat idee voelden Boet en Fos een grote nieuwsgierige spanning voor wat er zou gaan komen en dus was het afscheid een beetje dubbel: we wisten allemaal dat het wellicht leuk zou zijn en anderzijds was er een grote onzekerheid over wat er zou gaan komen. Dat laatste had bij Fos een beetje de overhand en hij vond het dan ook lastig om afscheid van ons te nemen. Klasgenootje Julius ontfermde zich over Boet en na duizend kusjes en evenveel knuffels, high fives en boksen was het tijd om te gaan. In de auto terug naar huis was ik natuurlijk weer een jankend sentimenteel ei, want ik vond het vervelend om ze zo onwetend en bij mensen die ze niet verstaan achter te laten.

Na een uurtje heb ik even naar school gebeld om te vragen hoe het ging en gelukkig antwoordde de medewerker van de school dat het goed met ze ging, ondanks dat ze natuurlijk moesten wennen. Bram en ik hadden beiden tijdens de schooluren een off-day; een groot aantal emoties kwam bij elkaar gedurende de dag. Om 14.30 uur was de school uit en konden we ze eindelijk ophalen. We voelden opluchting toen we twee blonde, lachende en enthousiaste mannetjes naar ons toe zagen rennen. Fijn, de eerste uitdagende stap was gezet en de drempel om naar school te gaan zou hiermee elke dag lager worden. 

Met het naar schoolgaan van de jongens werd meteen het normale dagelijkse leven opgepakt. We hadden afgesproken dat ik op maandag en dinsdag voor de kinderen zou zorgen, Bram op donderdag en vrijdag en de woensdag zouden we om en om doen. Diegene met de kinderen mag de auto hebben, de ander pakt een Uber indien nodig. In Namibië had ik voor het eerst even in onze Toyota Fortuner gereden en aangezien ik niet zo'n held ben in autorijden in het buitenland was dit een out of your comfortzone-uitdaging. Zoals sommigen weten is dit mijn levensmotto geworden en dus past het links rijden hier helemaal in dat plaatje.  

De eerste autorit was naar de Spar, hier 3 kilometer verderop. De jongens waren naar school, dus ik kon rustig met Lex boodschappen gaan doen. Ik zette haar vast in de kinderstoel op de achterbank, stapte zelf in, deed mijn gordel om en dacht.. waar the f*ck is mijn stuur?! Bleek ik dus gewoon aan de verkeerde kant de auto te zijn ingestapt en natuurlijk heb ik mezelf heel hard uitgelachen. Nadat ik boodschappen had gedaan (wat nog even een gepuzzel was voor mijn bewerkte voeding-allergie) zette ik Lex weer vast in de kinderstoel op de achterbank, stapte zelf in, deed mijn gordel om en dacht.. waar the f*ck is mijn stuur?!
Joe, 2 keer dus he. Op 1 dag. En dan zeg ik nog maar niets over een kleine rotonde die ik verkeerd om heb genomen. Een onhandige leerling die voor de eerste keer rijles heeft is er niets bij.

Maar goed, inmiddels ben ik ingeburgerd in het verkeer in Zuid-Afrika en pik ik alle toeristen op de weg er zo uit (haha, grapkous).
Ubers vind ik trouwens ook fantastisch. Ik heb de meest leuke gesprekken met de chauffeurs die vaak uit Zimbabwe of Malawi komen en hier in de townships wonen. Aangezien ik de sloppenwijken erg fascinerend vind, vraag ik die chauffeurs de hemd van het lijf over onder andere de veiligheid, de werkmogelijkheden en de load shedding daar. Lekker op de 'make that the cat wise'-manier, Nederlands-Engels op zijn best.

Op de momenten dat ik een Uber neem, ben ik onderweg naar de sportschool (met een fantastisch uitzicht over de zee en bergen) of een fijne werkplek rondom Houtbay. De wijk Constantia, op zo'n 20 minuten rijden van ons huis, is mijn favoriet. Ik klap mijn laptop open, werk voedingsplannen en EMB-testen uit en bestel een heerlijke lunch met mijn lievelingsdrankje: een Red Cappuccino,  rooibosthee met (plantaardige) melk. 
Vorige week ben ik begonnen met een nieuwe opleiding tot Orthomoleculair Epigenetisch Therapeut, een mooie aanvulling op mijn vak als voedingscoach waarbij het zelfgenezend vermogen van de mens om ziektebeelden te voorkomen of te herstellen centraal staat. Na het behalen van mijn diploma in juni 2024 kan ik cliënten met diverse klachten dan niet alleen op orthomoleculair gebied begeleiden zoals ik nu reeds doe, maar ook op epigenetisch niveau (de omgeving van de genen, ons erfelijk materiaal).
Iedere maand heb ik twee lesdagen achter elkaar en middels terugkijklinks kan ik de opleiding volgen. Vanaf januari zal ik fysiek bij de lessen aanwezig zijn. En natuurlijk ga ik dan ook meteen even reclame voor mezelf maken, want ook in Zuid-Afrika kan ik online consulten doen (check www.vers-foodcoaching.nl voor het aanbod, de website wordt binnenkort aangepakt omdat mijn specialisaties nu breder liggen).

Ik dwaal af, back to school. Ondanks dat het elke dag spannend was om te gaan, hadden de jongens het in de eerste twee weken voor de voorjaarsvakantie erg naar hun zin in de klas. De juf van Fos vertelde lachend dat hij hele gesprekken in het Nederlands voerde met een jongen die alleen maar Frans praatte en dat ze samen de grootste lol hadden. Ook werd hij uitgenodigd voor een kinderfeestje, de 6e verjaardag van Stacey. 

Ik: "Hee Fos, je bent uitgenodigd voor het kinderfeestje van Stacey. Vind je dat leuk?"
Fos, met stralende ogen: "Ja!"
Ik: "Speel je wel eens met Stacey?"
Fos: "nee, nooit."
Ik, nadenkend over wie het meisje zou kunnen zijn: "Oké, hoe ziet Stacey eruit?"
Fos: "geen idee, ik weet niet wie het is."

Op en top Fos dit.

Na een vragenvuur richting Bregje over hoe kinderfeestjes hier in Houtbay gevierd werden, gingen we met een belachelijk duur cadeau (Fos had natuurlijk iets met paarden uitgezocht) richting een indoor speeltuin, waar Stacey haar verjaardag vierde. Er zouden ongeveer 15 kinderen komen op de 2 uur durende party en Fos was uitgenodigd omdat hij volgens Stacey 'altijd zo lief deed'.
Aaahhh, wat sweet. Bijna net zo sweet als de chemisch gekleurde taart op tafel. Of de neonkleurige muffins. Of de smurfenblauwe slushpuppies. Een gevalletje 'let it goooo, let it gooooo' voor mijn 'vers en onbewerkt-'hoofd. De letterlijke let it go op de wc de dag erna was trouwens net zo blauwgroen als de muffins.

Toen we arriveerden bij het feestje wist Fos nog steeds niet wie de jarige geluksvogel was en dus trok ik een ander kind aan haar mouwtje om Stacey aan te wijzen. Als ouder zijnde was het de bedoeling dat je erbij zou blijven en in het geval van Fos was dat ook meer dan prima omdat hij het best spannend vond. Na een paar minuten was hij geacclimatiseerd en waagde hij een sprong op de trampolines en de foamblokken. Helaas was het spelen van korte duur, aangezien hij vol met zijn neus en mond tegen een ander kind aan sprong en dit meteen ging bloeden als een rund. Zijn bovenlip begon zodanig op te zwellen dat het leek alsof ze waren uitgeschoten met de botox. Naast een icepack werd meteen ook een slushpuppie aangeboden om zijn spenenbekkie te koelen. Dat werkte volgens Fos wel.

Een week later kreeg ook Boet een uitnodiging voor een kinderfeestje. De 8e verjaardag van Cole werd thuis gevierd en Boet was gevraagd zijn zwemspullen mee te nemen. Maar hij werd niet thuis gebracht.

Erg fijn dat de jongens hun draai een beetje gevonden hebben op school. Ik ben benieuwd hoe ze het weer gaan ervaren na een weekje vrij te zijn geweest. Boet vond het in die eerste weken zelfs leuker dan op school in Nederland. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook naar mijn zin heb hier, ondanks dat ik nog niet echt een sociale kring heb opgebouwd en we behoorlijk wat uitdagingen met de kids ervaren. Een van de redenen om 4 maanden naar Zuid-Afrika te vertrekken was om de rust te vinden om mezelf tegen te komen, op persoonlijk vlak te groeien en ontwikkelen en dichter tot elkaar te komen. Deze rust hebben we allebei door allerlei omstandigheden nog niet echt gevonden. We zijn nu 2 maanden weg, dus we zijn (helaas!) al op de helft van ons avontuur. Tijd dus om wederom uit die bekende comfortzone te stappen, actief uitdagingen aan te gaan en weer verliefd te worden op elkaar en op onze fantastische kids.

En ohja, dit sentimentele ei jankt wat af hier. Twee weken geleden was ik gaan videobellen met zuslief, pap en mam en eerstgenoemde stelde me de vraag hoe ik het zou vinden als ze een weekje langs zou komen. Superdomme vraag natuurlijk. Toen ik voor de grap vroeg of ze dan ook de 2 oudjes mee zou nemen, antwoordde ze bevestigend. Huilen geblazen dus, omdat ik de hoop al had opgegeven dat ze niet zouden komen omdat ze het te spannend vonden. Toen 'Smniek' een tijd geleden tegen ons pap en mam had gezegd dat ze ging, had de dappere papa gezegd: "Mars, ik hou heel veel van jou, maar ik ga met Monique mee."
En dus kon de dappere mama niet anders dan ook maar een ticket te boeken. Supertrots ben ik op deze 2 lieve mensen. En erg blij.